Wij betuigen onze erkentelijkheid aan het Korps Mariniers van de Verenigde Staten,
de landmacht, de marine en de kustwacht,
zonder wier assistentie en medewerking
deze film niet tot stand was gekomen.
Een nieuw hoofdstuk in de geschiedenis van de VS
door een correspondent vanaf Guadalcanal
bij het eerste detachement mariniers.
Vandaag, zondag 26 juli 1942,
is een vredige, luie rustdag voor ons transport,
ergens op de Stille Zuidzee.
Het is hier heerlijk in de prachtige zon op het dek
met de blauwe zee die voor ons uitstrekt en een mooi lied.
Waar vader Donnelly, afgestudeerd aan Notre Dame in 1917
en nu onze vlootpredikant, bezig is met de tweede dienst.
Sammy, je zingt goed.
Dat zat erin. M'n vader was cantor in de synagoge.
Dit is het seindek, waar kolonel Grayson en z'n staf rusten,
even gemoedelijk en rustig alsof ze op zondagochtend in hun voortuin zitten.
Dé manier om ingezet te worden.
Hadden we de strips maar. Ik wil zien of Mammy Yokum van die termieten afkomt.
Maar de meesten brengen de tijd door met vrolijk gezwets.
Ze kletsen wat af.
Ik wou dat ik thuis was, lekker zeilen op Chesapeake Bay.
Als ik thuis was, zat ik niet op een boot.
Als ik in Laredo was, ging ik naar Conchita.
- Of anders Lolita. - Je moet wel kiezen.
Goed dan, Conchita.
En Lolita.
Geef mij maar Ebbets Field. De Bums zien slaan.
En missen.
- Ze leiden de competitie. - Die competitie, ja.
Wed je dat de Yankees ons verslaan?
Jullie zijn er nog niet. En wat heb je aan geld waar wij heen gaan?
- Weetjij dan waar wij heen gaan? - Rustig maar.
Bovendien kan ik geen geld meer zien.
Jullie begrijpen dat ik het geld van de Zuidelijke staten bedoel.
- Jij bent toch oorlogsverslaggever? - Dat klopt.
- Zet m'n naam dan 's in de krant. - In de stripverhalen.
- Hoe heetje? - Johnny Anderson.
Noem hem maar Chicken. Z'n veertjes komen al op.
Ik ken iemand die dat leuk zou vinden.
Je weet best datje van je moeder niet met meisjes mag omgaan.
Hou je even in, ja?
lk heb 'm.
Schoonmakers, aan je bezems.
Opruimen, voor- en achterop.
Je ligt hier heerlijk in de tropische nacht,
met het klotsen van de golven om ons lied te begeleiden.
Het is een mooi stel, eerwaarde.
Ze redden zich wel.
- Weten we al waar we heen gaan? - Zelfs de kolonel weet 't niet.
Dus ik zeg: "Weetje wat ik denk?"
En ze kijkt me zo aan en zegtja.
Die slaat ook nooit aan.
- Schrijfje naarje liefje? - Ja.
- Een fijne meid? - Nou, een echte kanjer.
- En ze spreekt me nooit tegen. - O nee?
Zo'n meid heb ik ook eens gehad.
Maar ik was niet de enige.
- De rust, Chicken. - Trusten, Taxi.
Lieve ma, ik weet niet wanneer ik...
Oké, mannen.
Kom op. Uit met de pret en naar bed. Lichten uit over een minuut.
Sergeant, weet u al wat we gaan doen?
Gewoon op manoeuvre. Niet doorvertellen.
Netten neerlaten, de boot in en uit, dat ken ik nu wel.
Op Onslow Beach werd duidelijk datjullie moeten oefenen.
Er komt een dag dat we ineens in actie moeten komen.
Zeg, Tex.
Heet, hè?
Heter dan een pot sambal in augustus.
Dus jij vindt het heet?
Heb je zin in een lekker glas ijskoud bier?
Bier. Echt iets voor de middenklasse.
Laatst in Brooklyn was het net zo'n avond als deze.
We dronken cocktails.
M'n vrouw kocht ze, ik nam 'n slok, en was verkocht.
Weetje wat ze deed?
Ze nam ze mee en deed er een extra scheut gin in.
Wat een schat van een vrouw.
- Welterusten, Taxi. - Welterusten.
Ja, dit was een luie rustdag op bijna het hele schip.
Ondanks dat we morgen of overmorgen horen waar we heen gaan.
Waar we gewond zullen raken of sterven op een Japans bruggenhoofd.
- Wat gebeurt er? - Geen idee.
- Waar komen die vandaan? - Kijk nou.
- Wat een eenheid. Hoeveel zijn dat er? - Vast wel duizend.
- Dus we zijn op manoeuvre? - Dit is 't echte werk.
Waar is Jordan? Die weet dat wel.
Wat zijn dat?
De Pepsi-Cola. De Illusieloos.
- Niet te kort. - Wisten we maar waar we heen gingen.
Zo te zien is het menens.
Een opwekkende gedachte dat we al die kracht achter ons hebben.
- Wat komt daar? - De sloep van de admiraal.
Er zit een burger in.
Dag, Mr Weatherby. Ik ben kolonel Grayson.
- Bericht voor u. - Misschien weten we zo meer.
- Tokio? - Zou kunnen.
Heren, we vallen de Japanners aan
op Guadalcanal en Tulagi op de Solomoneilanden.
- Guadalcanal? - Marine en kustwacht zetten ons aan land.
Ons doelwit is een landingsveld dat de vijand bijna voltooid heeft.
Als voormalig plantage-leider
weet Mr Weatherby wat voor problemen jullie kunnen verwachten.
Heren, dit is een gedetailleerde kaart van Guadalcanal.
Als jullie het strand over zijn, moeten jullie door een grasveld
van 1 meter 20 tot 1 meter 80 hoog. Daar verstoppen ze zich in.
"Hoofdkwartier, vijfde regiment, eerste marinedivisie, 26 juli 1942.
"Van kolonel Wallace E Grayson aan alle manschappen."
"Betreft: missie."
"De komende actie is het eerste offensief van de grondtroepen van de VS.
- "De mariniers zetten deze actie in." - Zoals gewoonlijk.
"Die zal de aanzet zijn voor verdere offensieven
die zullen leiden tot de overwinning."
Dus we hoeven alleen maar op ons te laten schieten.
- "We hebben hier hard voor gewerkt..." - Ja, ja.
"...en ik heb het volste vertrouwen dat we de vijand eronder krijgen."
- Dat wou ik net zeggen. - "De vijand is niet mis."
"Desondanks kan hij ons niet aan, want wij zijn mariniers."
- Zo is dat. - "Wij hebben elk een taak."
"Laten we zweren om die zo goed mogelijk, met extra inzet uit te voeren."
"Veel succes en God zegene jullie. God is met de moedigen."
Wallace E Grayson.
- Goed zo, Hook. - Dankje, broeder Potts.
Had ik maar doorgeleerd... Zeg, wat is dit?
"Bijlage E bij algemeen bevel nummer 3, paragraaf D."
"Begrafenis."
"Graven worden gemarkeerd. Lijken dienen naamplaatjes te dragen."
Bijna niemand van jullie heeft ervaring in de jungle. De Jappen wel, en veel ook.
Dus luister goed: Houd je mond dicht.
Geen geschreeuw.
We kunnen net zo stil zijn als zij als we willen, maarje weet hoe 't gaat.
Er roept altijd wel 'n sukkel: "Zeg, komt compagnie C daar?"
Dat is echt niet grappig. Als er iemand gaat kijken of 't compagnie C is,
en wat compagnie C eet, dan word je zelf nog voer.
Geëerde kogel, neem eerbare dood van eerbare Japanner.
Kijk altijd uit voor scherpschutters.
Als je een tros bananen in een klapperboom ziet, schietje.
Wacht eens. Dit hoort niet bij je uitrusting.
Wel in Flatbush. Als de Japanners graag sterven voor de keizer, help ik ze wel.
Gaje het eiland zelf innemen?
Daar zou niemand in Brooklyn van opkijken.
En nog wat. Pas op voor boobytraps.
Dus raap geen spullen op die de Jappen laten slingeren.
- En als je iemand 'n souvenir hebt beloofd? - Vergeet het maar.
Voorje het weet, ontploft ie in je snufferd.
Als je een mooie.45 met paarlemoeren handvat ziet: laten liggen.
- Het mooiste paarlemoer ter wereld? - Dag, vader.
- Hoeveel Jappen zitten er op 't eiland? - Een paar duizend.
- En inboorlingen? - Zo'n 16.000.
- Kannibalen? - Nee, strenge vegetariërs, dacht ik.
Maar ze hebben dan ook nooit mariniers geproefd.
Geen zorgen. We gaan vast op vrijdag aan land.
- Nou, het is bijna zover. - Daar ziet 't naar uit.
- Morgenochtend misschien. - Misschien.
Zeg Taxi, hoe laat is het nu thuis?
- Hoeveel uur verschil is er? - 19 tussen hier en San Francisco.
En nog drie met thuis, ik weet nooit welke kant op.
Dat heb ik nou ook. Ik weet nooit of het nou gisteren of morgen is.
- Wil je 'm even vasthouden? - Graag.
- Stil maar, jochie. Tot zo. - Ja, tot kijk.
- Word je kaal? - Daar ziet 't naar uit.
- Wat vindt Edith daarvan? - Balen.
Als je haargroeimiddel wilt, dan heb ik nog voorraad zat. Afscheidscadeau.
Wat zouden ze nu aan 't doen zijn?
Slapen, hoop ik.
Wel even wat anders dan in de klas zitten terwijl je filosofie doceert.
Nou, filosofie kon nog best eens van pas komen nu.
Jim. Hoe voel je je?
Bang?
Ergens wel, ja.
Ik zie het als werk. Proberen te verkopen aan iemand die niet wil.
Grappig dat wij het net zijn. De eerste twee compagnieën die gaan.
- Ik wed dat wij als eersten landen. - Ik wed drie kokosnoten van niet.
Vreemd dat er geen onderzeeër aanvalt. Ze zien ons vast.
Ja, dat is wel vreemd.
Het zal toch geen val zijn?
Trouwens, morgen zijn we er.
Ik hoor dat het uur nul rond 20 over zes ligt.
Ongeveer. Ik denk dat we eerder om half negen aan land gaan.
- Ga niet met de eerste groep mee. - Waarom niet?
Dan zullen ze me toch juist het hardst nodig hebben?
Laat ik maar even gaan kijken hoe het met de zenuwen staat.
De grote dag is eindelijk gekomen: vrijdag 7 augustus 1942.
De dag waarvoor we getraind hebben. De landing.
Geen vrolijkheid, geen lied meer zoals de afgelopen dagen.
Elke zenuw staat strak.
Misschien komt dat wel omdat dit alles net een droom lijkt.
Hier en daar likt iemand z'n lippen. Men ademt zwaar.
Wachten, kijken.
De verrekijker gericht op de landmassa voorbij het water.
Naar Guadalcanal.
- Daar is ze. - We moeten langs hun batterijen zijn.
- Of 't is een truc, of ze zijn dom. - Als 't lukt, is 't een mooi verhaal.
Daar gaan we vanuit. Het moet gewoon werken.
Nou sergeant, daar gaan we dan.
Maakje kin- en kogelriem los.
- Dit is voor het echie. Niet missen. - Geen zorgen, doe ik.
Nou sergeant, daar gaan we dan.
- Wat geven ze je? - Eten tot de kombuis staat.
Koek, suiker, oploskoffie en een stoofpot met vlees.
Een waar feestmaal, niet?
Feest.
- Rot dat we niet in dezelfde boot gaan. - Je moet niet alles op één paard zetten.
Grappig dat we zo aan land gaan bij de vijand
en doen alsof het doodnormaal is.
Ja, best wel.
Weet u sergeant, op zo'n moment wou ik dat ik weer in Brooklyn was.
In m'n taxi, luisteren hoe de Bums 't doen.
Als de Yankees de kans krijgen, hakken ze ze in de pan.
Als ik dat 's mag meemaken.
Wat zeg ik nu weer?
- Sterkte. - Jij ook.
Kijk nou, onze vliegtuigen.
Hoofden onder de dolpoorten.
Dat maakt korte metten met geschutemplacementen.
Op de grond.
Let op elke boom.
- Wat is er? - Ik dacht dat ik een Jap zag.
Je leert 't snel. Liever munitie verspillen dan risico nemen.
Ik ben doodop van het hevige vuurgevecht.
- We horen heus wel van ze. - Tot nu toe gaat 't prima.
Als het maar geen val is.
De tweede groep komt eraan.
Kapitein Davis.
- Ziet u de vijand? - Ze zitten vast in de heuvels.
Ga door, maar pas op.
- Waar blijven m'n kokosnoten? - Het was 'n fotofinish.
Gaje verder?
Kolonel Grayson wil dat ik dit dorp hou tot de MP komt.
Ze zijn wel in allerijl vertrokken.
Wat een verspilling.
Hook, daar is iemand.
Pas op, knul.
In vredes...
Geef me 's een peuk.
- Sinds wanneer rookjij? - Ik begin nu.
Kom.
Rustig door de deur. Heel goed.
- Zeg, wat gaje daarmee doen? - Erin slapen, hoop ik.
Net wat ik zoek voor zaterdagavond.
- Waar gebruiken de Jappen 't voor? - Tja.
Ik heb een krat Japans bier.
Zeg, Bowman: kaviaar. Ik dacht dat die apen van vissenkoppen leefden.
Nou. Het is niet het primitieve dieet waar ze op zouden leven.
- Lekker, zeg. - Als het tenminste niet vergiftigd is.
Als je niks gebeurt, zeg 't dan even.
Uit de weg.
- Uit de weg. - Hoe komt u aan die fiets?
- Waar komt die vandaan? - Er zijn er nog veel meer.
Er staan wel 200 Japanse trucks. En een hoop radio's, wapens.
We vielen ze echt koud op hun dak.
Zo kun je het noemen.
Aan de berichten uit Tulagi te horen, ging 't daar wel anders.
Waar is m'n helm?
Zeg Hook, het is zover.
- Maar drie apen aan een touw. - Wel klein, hè?
- Lelijk zijn ze. - En ze stinken.
Zeg, Sneeuwwitje, waar zijn de zeven dwergen?
Hart, Schaffner en Marx.
Ze zaten verstopt. Het leek een val, dus we vielen aan.
Er zijn er wat ontsnapt.
- Is dit nou de vijand? - Nee, dit zijn arbeiders.
We krijgen niet veel van ze los.
Ze wijzen naar de heuvels. Daar is de rest vast heen.
- Bidden ze nu? - Ze denken dat we ze vermoorden.
Hospik.
Help ze.
We hebben geen avocado's.
We gaan. Draag de gevangenen over aan de MP.
Daar is het vliegveld.
Zo te zien zijn ze weg, dus wij gaan erheen.
Potts, Anderson.
Deze was van luitenant Snall. Hij heeft 'm door China gedragen.
Hij heeft 'n hartaanval gehad.
Hij wou zijn vlag op gewonnen terrein hebben.
Hang 'm uit.
We hadden moeten wachten tot de Jappen 't af hadden.
Ik wed dat er in de wijde omtrek geen Jap te bekennen is.
Dekking.
Waar is m'n helm?
Hospik.
- Is hij dood? - Ja, hij is dood.
Moge God zijn ziel genadig zijn.
Ja, hij is dood. En nu weten we dat niet alle vijanden zijn gevlucht.
Er houden zich mannen schuil in de jungle.
Stil, gevaarlijk, gewapend.
Hoeveel? Waar zitten ze? Hoe groot is het gevaar?
Niemand weet het.
We zullen moeten afwachten in de regen.
Elke man met z'n eigen gedachten, wachtend op het ongeziene gevaar.
Tot ver in de nacht, met alleen de druppels op de palmen
en het verre wapengeweld in onze oren.
Wetend dat als ze verliezen, de vijand voor de ochtend komt,
en we moeten vechten voor ons leven.
Opeens zijn we ons bewust van onze eigen nietigheid.
Even weten we dat we slechts stofjes zijn in de wervelwind van de oorlog.
De terreur van het imposante geraas versterkt dat gevoel.
En dus nat, ellendig en slapeloos,
in de greep van machten die groter zijn dan de mens,
gaan we onze eerste nacht in als bezetters.
- De marine slaapt ook niet. - Zo te horen niet, nee.
- Straks bombarderen ze ons. - Dat kan.
Help.
Een Jap. Hij heeft me.
- Wat is er? - Een Jap.
Ik sliep. Er sprong 'n Jap uit de boom met 'n mes.
Tojo zelf.
Goed, rustig maar. Wegwezen.
Ik zou zweren dat ik z'n tanden voelde.
Je eerste krijgsgevangene.
Wie is daar?
Japanse scherpschutters?
Wat gebeurt hier?
lk dacht dat het een Jap was.
Schiet nou niet op elke schaduw. De mannen willen slapen.
Gebruik voortaan je bajonet.
Zo door z'n rug.
Ze zitten als apen in de bomen.
Waarom vechten ze niet openlijk?
Alstublieft, vader.
De vijand heeft niet eens z'n spullen vernietigd.
We maken het af voor eigen gebruik. We bouwen landingsbanen, hangaars,
en verdedigingswerken voor als we luchtsteun krijgen.
Tot die tijd kunnen we ons slechts ingraven en afwachten.
Kom op, Taxi. Sneller, graafje in.
Straks komen we uit bij Ebbets Field.
Ja, hoor. Ik sta al bijna op het tweede honk.
We zijn vier kruisers kwijtgeraakt. Maar we hebben goed gestreden.
Doden in Tulagi en Gavutu?
Veel. De Jappen vochten tot de laatste man.
- Hoeveel voor ons? - Zo'n 400 op Tulagi, 800 op Gavutu.
Ze waren verrast, we schoten ze zo uit de lucht.
Kunnen we ons verhaal sturen?
Er moet een marinevliegtuig komen. Ik zal kijken of ze het willen meenemen.
De eerste drukte is voorbij, en we gaan door.
Dag en nacht trekken onze patrouilles verder de jungle in.
Zo nu en dan zien ze de vijand.
We wachten vol spanning op ons eerste contact met de Jappen.
De Jappen droppen ze binnen onze linies.
Ze hebben voorraden nodig. Zij kunnen mee.
Luitenant, u kunt dit lezen. Wat staat er?
Luister eens.
"De vijand valt voorjullie ogen."
Kijk, ik val.
Luister. "Er is aflossing nabij."
- Wat zei ik? - Ga door, ik ben bang.
"Keizerlijke hulp verschijnt uit de hemel."
De hemel is voor Gods kinderen.
Luister. " Vlucht in geen geval weg van het kamp."
Daar wordt Tojo verdrietig van.
"De vijand lijdt enorme verliezen."
"Hun transporten zijn gezonken en hun elitetroepen zijn uitgemoord."
- We zijn dood, wistje dat? - Dat moet wel. Hoe vindt u die?
- We zijn niet in de keizerlijke hemel. - En niet dankzij de kok.
Sergeant. Vraag kapitein Davis om te komen.
- Hij ligt in de ziekenboeg. - Hij knapt snel op. Kan ik helpen?
De inboorlingen zeggen dat er 8 kilometer verderop Jappen zitten.
Hij denkt dat ze zich overgeven. Ze hebben nauwelijks voedsel en wapens.
Ga met een patrouille kijken.
- Maar neem geen risico. - Met genoegen.
Ga met de boot en blijf op afstand, zodat ze je niet kunnen raken.
Malone.
Laat hem opkalefateren in de ziekenboeg. Hij is een vriend.
Dat haar. Ideaal voor in een matras.
Kapitein Cross, mag ik met u mee? lk ken het woud goed.
- Ja, graag, Alvarez. - Dank u.
Je treft 't maar. Jij zit bij de mooie verpleegster terwijl ik Jappen jaag.
Als er op Jappen wordt gejaagd, wil ik erbij zijn.
Nee, luierjij maar. Ik knap het vuile werk wel voorje op.
Eindelijk vallen we aan. Niet meer verstoppen als ze overvliegen,
en om de haverklap dekking zoeken en je vuist schudden.
Bij Matanikau zitten Japanners. Mannen van vlees en bloed.
We komen oog in oog met ze.
En zoals kapitein Cross zei, zal dat een genoegen zijn.
Kapitein, kijk.
Hij vaart bij ons vandaan.
Hij heeft ons gezien. Hij keert.
- Wegwezen. - Nee, dan onderschept ie ons.
- Dat halen we niet. - Vluchten.
Zoek dekking.
- Dat wordt nog zwemmen. - Ik heb 'n mooi leven gehad.
Ik vond het alleen te kort.
Ga langszij.
Onze land-eenheden.
Ze raken hem.
Nu het salvo onze aanwezigheid heeft verraden,
heeft Cross besloten te wachten op 't donker voor we aan land gaan.
Ondanks dat de Japanse gevangene zei dat z'n vrienden, zonder eten en wapens,
afwachten tot ze zich kunnen overgeven.
Ga maar terug. Wij gaan via 't land.
Mannen, graafje in op het strand.
- Waarom graven we ons hier in? - Ik neem geen risico.
Kom, we kijken even rond.
We moeten terug naar het strand. Red je dat?
Korporaal, daar komt kapitein Cross.
Staakt het vuren.
Wat is er met luitenant Thurmond gebeurd?
Weet ik niet.
Soose, ga hem zoeken.
Luitenant Thurmond is dood.
We moeten kolonel Grayson vertellen dat 't mis is.
- Ik wil een vrijwilliger. - Ik ga wel.
Goed, jongen. Ga maar.
Langzaam sleept de nacht zich voort.
Zelfs de gewonden wisten door te vechten
tegen de ongeziene vijand, wiens list nu aan het licht is gekomen.
We blijven hopen op hulp. Maar met de opkomende zon verdwijnt die hoop.
Drie patrouille-leden leven nog.
De anderen, die de naam Guadalcanal een paar maanden geleden nog niet kenden,
liggen nu dood in hun schuttersputjes. De onaangedane zee rolt al over ze heen.
We moeten naar die palmen toe.
Goed, kapitein.
We moeten terug naar Matanikau. Nu gaan we met z'n allen. Het is menens.
Ja, we gaan terug naar Matanikau. En dit keer is het menens.
Mannen, jongens nog, trekken voor 't eerst ten strijde. Groen, voor 't eerst in de jungle.
Atleten, groenteboeren, taxichauffeurs.
Mannen met vrienden, in de val gelokt, misleid, afgeslacht.
Ik zag de bajonetten.
Ik zag ze.
Soose, ze hebben 't niet geweten.
Haal die streep van je revers. Dat is vragen om moeilijkheden.
Dank u.
- Nog steeds zo schietgraag? - Vraag dat maar aan de Jappen.
Hier.
- Alsjeblieft. - Bedankt.
- Butch, heb jij een sigaret? - Ja, pak maar.
- Japanse. - Half tabak, half stinkkruid.
Nu geniet ik er pas echt van. Ik dacht dat er alleen stinkkruid in zat.
Die is voor kapitein Cross.
Graafje ondiep in voor een mortierbarrage.
Grayson zegt dat we alleen richting strand moeten schieten. Onze mannen rukken op.
Geef het door. Schiet alleen richting strand.
Geef het door.
Hoofden laag.
Zeg Hook.
Wat vind je ervan datje mensen moet doden?
Het is nu zij of ik. En dat zijn geen mensen.
- Ja, maarje eerste keer? - Het was wel zwaar, ja.
Daarna gaat 't vanzelf. Sta er niet bij stil ofje wordt gek.
Kijk eens.
- Die is voor mij. - Wacht, gek.
Maar dat is een majoor, of zo.
Je hebt wel meer aan je hoofd dan souvenirs zoeken. Hoofd omlaag.
Blijf hier.
- Ja, Tex? - Zie jij wat ik zie?
- Ben je sergeant York of Gary Cooper? - Die waren ook goed.
Weer een spleetoog minder.
Hook.
Rustig aan. Hospik.
Ik dacht dat hij dood was.
Ik weet het.
- Hook, ga ik... - Nee, jij redtje wel.
Prachtig zwaard.
Ik heb iemand beloofd...
Ik weet het.
Dat kan gewoon niet.
We moeten hier weg.
Kun je lopen?
lk denk het wel.
Wacht. Ik draag je wel.
- Hook, het zwaard. - Ja, je had 't beloofd.
Ik ga het zwaard wel halen.
Echt waar? Dankje.
En meteen een paar Jappen om eraan te rijgen.
Daar is een ambulance. Haal je dat?
- Hoe laat is het? - Jij zou je mond houden.
Thuis, bedoel ik.
Nooit gedacht dat mij dit zou gebeuren. Hoe laat is het?
Waar is de dokter?
Hospik, plasma.
- Ga maar terug. Ik let wel op 'm. - Dank u, vader.
De slag van Matanikau is voorbij.
En deze oorlog van machtige legers, mannen, tanks, en wapens
was slechts een schermutseling.
Wat mannen gedood of gewond.
Maar de vijand is verslagen, bijna weggevaagd, en we hebben geleerd.
Grayson had gelijk: het wordt niet makkelijk.
De eerste vreugde is voorbij.
Veteranen nu, bebloede junglespecialisten,
niet langer overmoedig, maar getemperd door nieuw respect voor de Jappen.
Moe gestreden, stil, perplex.
Mannen met doffe ogen, een hand in de zij.
Strompelende slachtoffers, wankelend, vallend soms,
met hier een daar een kreun. Ze lijken dronken, bewegen als in 'n droom.
Hoofden of benen in 't verband, kapotte kleding.
Gedoofde sigaretten hangen aan hun lippen. Oud voor hun tijd.
Jongens met de dood in de ogen.
Starend denken ze aan de vrienden die ze achterlieten.
Weetje wat die apen zeggen?
Ze wisten niet dat ze op Guadalcanal zaten.
En dat ze zelfmoord plegen als ze gepakt worden.
Ik zag er twee aangeven dat ze hari-kari wilden plegen.
En maar lachen toen niemand ze 'n mes wou geven.
- Ik heb hier niks aan. - Post.
Kom maar halen.
- Dubosky. - Hier.
- Jensen. - Komt eraan.
- Malone. - Dat ben ik.
Geef hier, ja?
Kapitein Cross.
- Ik neem 'm wel. - Er zijn er nog twee.
- Vader Donnelly. - Hier.
- Bijbels. - Te zwaar. Het is vast een cake.
- Harold Grayson. - En Aloysius T Potts?
Jij komt wel aan de beurt.
Mcllvoy.
Dat ben ik.
Conchita of Lolita?
Margarita.
Van de sportbond in Flatbush.
"Blijfje fit in deze moeilijke tijden? Sporten is goed voor lijf en leden."
"Cursus bodybuilding, 25 dollar."
Echt een koopje.
Ik weet het. Een kanjer van een vrouw. En ze spreektje niet tegen.
Heren, ik ben moeder. Ze heet Geraldine en ze is drie maanden.
Hij is te snel opgestaan.
Jongens, bestudeer deze goed.
Misschien komen we er nu achter hoe 't met ons gaat.
Je vader en ik hebben gisteren bloed gegeven.
Je krijg naderhand heerlijke donuts en koffie.
Van lieve moeder, en geen rekeningen.
Ik vraag me af of Edith het al weet.
- Wat is dat? - Het Boek van de Maand.
- Wat heb je? - Long Remember.
- Waar gaat 't over? - De slag bij Gettysburg.
Je weet wel, van de Gettysburg Address. Waar Lincoln woonde. De Burgeroorlog.
Je bedoelt die oorlog in Gejaagd door de Wind. Dat was nog 's een oorlog.
Dat was 't.
Nog een.
- Dubosky. - Hé, nog eentje voor mij.
Is er echt niks voor mij? Sammy Klein?
Sorry Sammy, meer is er niet.
Ze hebben geschreven, maar hun brieven hebben de boot gemist. Je kent dat wel.
Hé, Sammy.
Lees eens: "Van de toekomstige Mrs Malone."
Ze moet heel wat zijn als jij 'r wilt.
Jullie kennen gewoon geen echte dames. Lees 's.
Hoe kom je erbij dat ik kan lezen?
- Taxi, leen me je scheermes 's. - Waarom?
lk ben 't mijne verloren toen ik aan land kwam.
Laat 's zien.
Hier.
- Tex, Soose, jongens. - Hou op.
We moeten dit onderzoeken.
- Kijk, een baardhaar. - Waar?
Daar. Je ziet 'm met het blote oog.
- Zullen we 'm afscheren? - Nee, kijken wat het wordt.
Schattig, toch?
Zeg Hook, kijk 's wat ik gevonden heb: limoenen.
Nu nog ijs, soda en een fles gin en ik maak een Tom Collins voorje.
- Het is maar 'n grapje. - Geeft niet, hoor.
Maar als je die spullen vindt, kom dan langs.
Code rood.
Daar gaan we weer.
- Sui. - Maak het vuur uit.
- Waar is m'n helm? - Sui.
Hier, jochie. Hier, Sui. Kom maar.
Daar zijn ze.
Daar komen ze.
Dekking.
Vader Donnelly.
- Hij is geraakt. - Een hersenschudding.
Niet zo diep ingraven. Volgende keer op je ellebogen steunen.
Wacht maar tot onze toestellen er zijn. Dan peren ze 'm.
Waar blijven onze toestellen?
Vandaag is een feestdag op het eiland. Er komt versterking.
De landmacht. En ook geen moment te vroeg,
want we zijn moe na dagen hitte en regen, stof en ziekte, modder en ondervoeding.
Na weken constant vechten,
terwijl de vijand manschappen van Bougainville en Rabaul haalt.
Het doel van z'n bommenwerpers
waartegen wij met geluk zeven Grummans kunnen inzetten.
Geen wonder dat we zo blij zijn met ze.
Nooit gedacht dat ik zo blij zou zijn met 't leger. Ik ben Anderson.
Fijn je te zien. Je bent door de hemel gezonden.
- Hoeveel Jappen heb je omgelegd? - Stil. Dat is een militair geheim.
Zitten jullie niet ingegraven? Ziet er goed uit.
Als je hier lang genoeg zit, denkje daar wel anders over. Waar kom je vandaan?
- Minnesota. - Flatbush.
Nooit van gehoord.
Waarom lach ik nou?
Elke vijand die ons vliegveld heeft bereikt, is afgeslagen.
Z'n schepen zijn gezonken, honderden zijn gedood.
Maar de Jap is een volhardende vijand.
Nu zit hij in de grotten,
van waaruit hij onze patrouilles bedreigt.
Hij moet uitgedreven worden, en dat is aan Grayson en z'n mannen.
Het zal niet eenvoudig zijn.
De grotten bieden een uitstekende positie
om machinegeweren op de omgeving te richten.
De mannen die ze bedienen, zijn fanatici.
Ze sterven liever op hun post, geketend aan hun wapen, dan zich over te geven.
Een voor een moeten hun schuilplaatsen worden opgeblazen.
- Wat denkje, Hook? - Dat het een val is.
Er zitten er zo'n 30 à 40 in elke grot. Ze moeten daar weg.
- Malone, jij en Potts kunnen 't. - Welja.
Gooi er van bovenaf een granaat in. We dekken jullie.
Neem die granaten mee.
Klaar, sergeant?
- Volgens Davis gaat 't hiermee de lucht in. - Geef maar.
Met benzine en TNT moet het lukken.
En nu het sportnieuws.
Stil even.
De Yanks hakken ze in de pan.
- Steunt Aloysius T Potts de Yanks? - Ik kom uit New York.
Sinds wanneer hoort Flatbush bij New York?
Wie zei dat Flatbush bij New York hoorde? Het is juist andersom.
Het Sportsman's Park in St Louis zat vol met 34.255 fans
voor 't duel van de Cards en de Yanks in de World Series.
Pitcher voor de Yankees is Ernie Bonham.
Dan is het bekeken.
De Cards zetten hun 23-jarige groentje in, een verrassende zet.
- Kom op, Redbirds. - Hoeveel staat het?
Er werd uitstekend gefield, maar pas in de achtste inning
met de stand één - één, werd het spannend voor de fans.
Geef de stand nou.
Jim Brown en Terry Moore gingen snel uit.
Maar Enos Slaughter raakte een fastball,
knalde 'm rechtstreeks naar 't rechterveld en gleed naar het tweede honk.
- Ik wist 't. - Stelt niks voor.
Rustig, Ernie. Niet te snel pitchen.
Roy Cullenbine liet zich niet afleiden en gooide naar het honk.
Goed zo.
- Maar Phil Rizzuto liet 'm vallen. - Tik 'm nou uit.
Terwijl hij zocht, landde Slaughter veilig op 't derde.
- Dat dacht ik wel. - Hij is er nog niet.
Stan Musial liet het tot een derde pitch komen.
En terwijl de fans schreeuwden om een slag...
- En de eindstand... - Nee, ik moet de uitslag weten.
Wacht.
En zo eindigde de wedstrijd.
Code rood.
Voor 't eerst dat ik met 'n boom in bed lig.
Die met m'n naam erop, alla. Maar die "voor de ontvanger", dat is niks.
Ze schieten met alles wat ze maar hebben.
Kijk, ze hadden nog meer.
- Neem 'n trekje. - Nee, dankje.
Zo voel je je wel kwetsbaar. Niks tussen jou en 't einde dan wat kokoshout.
Sterven gaat wel. Niks kunnen doen is erger.
En wie nu niet bang is, is stom of liegt.
- Is hier nog plek? - Kom erin.
Kom hier maar zitten.
- Granaten van 20 centimeter, zo te horen. - Groter, lijkt me.
Ik hoor dat er twee slagschepen en acht kruisers bij Savo liggen.
- Hoe gaat 't daarboven? - Goed.
Ze hebben hier fantastische marine-artsen.
Toen 't begon, waren ze aan 't opereren. Ze moesten door, anders stierf ie.
Denkje dat ze wegliepen? Mooi niet.
- Hoe weet u dat? Was u erbij? - Ik moest wel blijven.
Een bom.
Hun vliegtuigen geven Henderson Field ervan langs.
Vindt u het erg als ik zeg wat ik denk?
Gaje gang.
Ik weet niet hoe het met hen zit, maar ik zeg u dat mij dit te ver gaat.
Ik kan dit niet aan. Hier is 'n groter man voor nodig.
Ik ben niet zo goed in bidden. Daar zorgde moeder de vrouw voor.
De mijne was al net zo.
Dat is denk ik niet wat ik bedoel. Het Onze Vader en zo.
Ik weet watje bedoelt. Als kind bad ik ook altijd zo.
"Heer, geef me dit, geef me dat. Laat de Yankees winnen."
lk heb nog nooit in zo'n situatie gezeten.
Ik ben geen held, maar gewoon 'n man. Ik ben hier omdat iemand het moest doen.
Ik wil geen medaille, ik wil dat 't klaar is.
Ik ben een gewone vent, en ik vind dit maar niks.
Alleen kan ik niks doen. Ik kan de bommen niet vragen ergens anders te vallen.
Zoals ik al zei: het is aan iemand die groter is dan ik, dan wij allemaal.
Wat ik bedoel, is...
Het is aan God.
En echt waar, ik hoop maar dat hij weet hoe ik me voel.
Ik zeg niet dat ik spijt heb van alles wat ik heb gedaan.
Als je zo bang bent, gaje proberen de boel in orde te maken.
Als ik het overleef, maak ik waarschijnlijk weer dezelfde fouten.
Ik weet alleen dat ik hier niet om heb gevraagd.
En als we sterven,
en daar ziet het wel naar uit,
dan hoop ik dat hij weet dat we ons best hebben gedaan, en 't daarbij laat.
Jullie vinden dit vast een raar gebed, maar dit denk en bid ik nu.
Je vrienden zien sterven of gewond raken, dat vergeetje niet licht.
Goed, we hebben vier, vijf, zes man gedood voor elke van ons.
Dat zijn maar cijfers. Maar zo kan ik deze jongens toch niet zien.
Zij waren Joe en Jim, Bill en Whiz en Alabam voor ons.
God hebbe hun ziel.
Daar komen ze weer.
Hé, wacht 's even.
Dat zijn geen Jappen. Dat is onze luchtsteun.
Goddank. Eindelijk.
Onze vliegtuigen, Taxi.
Wat is dit? Nog meer versterking? Komen er mariniers aan land?
Grootsprakige kerels, klaar voor de strijd. Net als wij 'n tijdje terug.
Hier hebben ze er ook een.
"USO Hoofdkwartier. Vanavond: dansen. Mariniers en marine welkom.
Ik vat 'm, Spike. FHA project 782.
Hoe staat het met de vrouwtjes?
- De wat? - Het liefdesleven.
Wat bedoelt ie? Welk liefdesleven?
Nooit van gehoord. Vast een vreemde gewoonte uit Amerika.
Je lachtje dood, hè?
Niet kijken, maar er komt 'n brandstoftruck aan.
Misschien hoeft 't nu niet meer per druppel. Wie weet zijn we wel voor kerst weg.
Maar welke kerst?
- Geen schapentongen? - Nee, hoor.
- Misschien eten we nu wel drie keer per dag. - Dit klopt niet. Het smaakt goed.
Dit wordt niks. Als de luxeartikelen komen, moeten wij meestal weer weg.
Heet.
- Wat is er? - Ik zou 't niet weten.
Reken maar dat we al die spullen niet zomaar krijgen.
We onderschatten ze niet meer. We weten dat ze zich niet overgeven.
En dat 't geen supermensen zijn.
We hebben meer kogels, meer kracht en zijn vaak slimmer dan zij.
We waren iets te arrogant, maar nu zijn we er klaar voor.
Hier is de vijand, met sterke punten van hier tot hier.
10.000, voor zover we weten.
Ze hebben hun legers opgebouwd. Het terrein helpt ze: jungle, rivieren, grotten.
Net als op Tulagi, waar ze zaten tijdens onze invasie.
Onderschat ze niet. Ze zijn goed, maar wij zijn beter.
Tot nu toe verdedigden wij ons.
Het ging goed bij Matanikau, Tenaru en Bloody Ridge.
Maar we zijn er pas als we meer gebied bezitten.
Daar zijn drie dingen voor nodig. Een: de aanwezige Jappen verdrijven.
Twee: hun zware artillerie uitschakelen, die bedreigt de vliegvelden.
Drie: een nieuwe basis installeren van waaruit we de rest aanvallen.
We werpen nu alles in de strijd,
en de beste datum om dat te doen is morgen.
10 november, de 167ste verjaardag van het Korps Mariniers.
Morgen, de strijd.
Maar vanavond, de laatste avond voor velen van ons,
zijn er andere dingen om over na te denken en te doen.
Een lied. lets wat we thuis plachten te zingen.
Bill en Joe en de rest van de groep.
Thuis. Daar draait het om: thuis.
Dingen die nooit echt uit onze gedachten zijn.
Die een brief ons nog dierbaarder wist te maken, zelfs hier.
Kleine dingen die ons de moed geven om morgen onder ogen te zien.
Deze jongens zijn geweldig. Ik ben trots dat ik met ze mag dienen.
Als de miljoenen die ze thuis opleiden net zo zijn als zij,
dan hebben we niets te vrezen.
Lieve ma. Het gaat goed. Wees niet bezorgd.
Want alles gaat goed, echt waar.
Nou, meisje, jij had vast geen brief van mij verwacht.
Maar ik heb je te pakken.
Want als een heer als ik een dame als jij iets belooft, dan gebeurt dat.
Ze zeggen dat als we ze nu verslaan, ze ons hier weghalen om bij te komen.
Dat betekent dat ikje met kerst misschien zie.
En ik bedoel zien.
Klaar, Malone?
Laat de mannen aantreden.
Oké, mannen. Aantreden.
En snel.
Linksomkeert.
Voorwaarts, mars.
Het grote offensief begint eindelijk, een offensief op volle sterkte.
Dit is niet de laatste slag om Guadalcanal, maar wel 't begin van 't einde.
Dat is een ding dat zeker is.
En er is veel veranderd.
Het moeilijke begin, de kritieke tijd, vanaf 7 augustus toen we aankwamen,
tot 26 oktober toen de versterkingen en voorraden kwamen,
die moeilijke tijd is voorbij.
We zijn niet langer tevreden met wat we nu hebben.
Met de landmacht aan onze zijde gaan we de Jap een lesje leren.
Om Henderson Field, ons eerste doel hier, een aanvalsbasis te maken
van waaruit we dichter bij het hart van de Japanse octopus komen.
Het plan is eenvoudig.
Drie detachementen, via de kustweg, per boot, en door de jungle.
De kusttroepen voeren de verdediging.
De boottroepen vallen de vijand van achteren aan.
De frontale aanval zal vanuit de jungle komen.
En de mannen die nu optrekken?
De mariniers die de eerste dagen zo goed streden,
en die nu op weg zijn om het gevecht naar de vijand toe te brengen?
De lang verwachte aanval is op handen.
Verdwenen is 't luidruchtige bravado van de zomer.
Die is omgezet in de stille vastberadenheid die komt na strijdervaring.
Er zal slechts één bevel zijn.
Aanvallen, aanvallen en aanvallen.
Is dat niet generaal Vandegrift bij Grayson?
- Weet ie niet dat 't gevaarlijk is? - Ga 't hem even zeggen.
Zeg, Jap. Je vergeet wat.
Je vergeet wat. Goeie.
Dat heb ik van jou geleerd.
Vandaag, 10 december 1942, is onze laatste dag op het eiland.
De klus is geklaard. We vertrekken.
Van admiraal WF Halsey, commandant over de Stille Zuidzee.
Er staat: " Nooit in de geschiedenis van 't Korps Mariniers
zijn jullie daden overtroffen."
"Jullie moed inspireert een strijdlust
die ontberingen overwint en de vijand verslaat."
"Geen commandant kan meer vragen dan jullie hebben gegeven."
"Jullie overwinning wordt bezongen in de Marine Hymne,
vormt het voorbeeld voor de overwinning, en inspireert alle Amerikanen."
"Vandaag zijn wij met recht trots op jullie."
"Met grote waardering voorjullie uitstekende werk, wetend dat we winnen,
zeggen wij 'God zegene jullie." '
Ja, op weg naar de welverdiende rust na het uitstekende werk.
De landmacht neemt het over.
Aan hen dragen we het werk over, met het volste vertrouwen in hun kunde.
Tjonge. Een haar, eindelijk.
- Zeg maat, hoe is het hier nou? - Nogal hard, kerel.
- Tot ziens in Tokio. - We zullen op jullie wachten.
TOKIO: 5440,4 KILOMETER
Ondertiteling Visiontext: Jolanda van den Berg
DUTCH